minibüslerdeki türkü terörü

mümkün olduğu kadar minibüslere binmemeye çalışıyorum.. o kadar heyecanı ve adrenalini kaldıramıyor bünyem çoğunlukla.. makas atmalar, aralardan kaçmalar, diğer minibüsle yarışmalar.. fakat bazen otobüs saatleri uymayınca ister istemez binmek zorunda kalıyor insan.. işte bu kadar agresif bir sürme stiline sahip aynı kökenden gelme şoförlerin dinledikleri ve bize de minibüslerinde zorla dinlettikleri müzik türü sürüş stilleriyle bu kadar zıt olabilir..

işte kendini tren sanan bir minibüs

dışarıdan bakan insan bir metallica - fuel, bir audioslave - show me how to live falan çalmalarını bekler büyük ihtimalle bunların.. ama ne zaman binsem türkü var abicim.. türküler bizim canımız, ciğerimiz, bu toprakların sesi, yurdumun, bu güzel ülkenin, aaaahh o, ay yıldızımın... deeeniiiz deniz akdeniiiizzzz, suuulaaarıı berrrraaak deniiiiiizzzz... öhööh.. ne diyordum, evet, türkülere saygım var ama sevgim yok.. erkan oğur'un yorumladığı bir kaç tanesini dinliyorum o kadar..

saatte 120 kilometre ile giden bir cenaze arabasında olduğumu düşünüyorum minibüsteyken bazen.. ne bilim eltim ölmüş falan gibi geliyor bana o sazlı sözlü türküler eşliğinde.. kız arkadaşımla, dostlarımla buluşmaya giderken resmen çöktürüyor beni.. ondan sonra gittiğim ortamda somurtma, ruhen çöküş, kendinden geçiş vs.. insanlar endişe ediyorlar.. halbuse evden çıkarken gayet neşeli bir insanım ben.. oohh manitayla buluşuyorum diye çıkıyorum.. minibüs etkisinden sonra:

:((((
"nen var emrah?"
"nazlı yari eller almış gülcan.."

şeklinde bir diyalog geçiyor..

minibüs ve dolmuşlardaki türkü terörüne son.. hiç olmadı o gürültülü motorun sesini dinleriz olm..